گام نخست، تهیه‌ی رنگ و ابزار

مبحث انتخاب امر، مبحثی است که با سلیقه‌ی فرد و فضای مورد نظر ارتباط تنگانگی دارد و نمی‌توان به اصطلاح یک نسخه‌ی کلی برای آن پیچید اما در کل، می‌توانم توصیه کنم که از رنگ‌ها نترسید و اگر رایانه‌ای و دوربین دیجیتالی دم دست دارید اول رنگ‌ها را تست کنید و بعد وارد مغازه شوید. این که «شهین‌ خانوم‌اینا اتاق پذیرایی رو آلبالویی کردن، اینقده خوشگل شد که نگو» لزوماً برای اتاق پذیرایی شما با مبلمان چوب کاج جلوه نخواهد داشت. اندکی حوصله کنید و رنگ‌هایی را انتخاب کنید که با روحیه‌ی خودتان و با نور منزلتان هماهنگی داشته باشد. نکته‌ی آخر این که لزوماً رنگ تیره، به کوچک شدن فضا منجر نخواهد شد ولی توضیح پیرامون این مطلب، از حوصله‌ی این مقاله بیرون است. البته توجه داشته باشید که رنگ‌ها روی صفحه‌ی نمایش درخششی بیشتر از رنگ در فضای منزل دارند.

بهترین و مطمئن‌ترین راه این است که مقدار کمی –فقط کمی- از رنگی را که پسند کرده‌اید بخرید و به دیوار بزنید. حتماً رنگ را در ساعت‌های مختلف بررسی کنید چون تأثیر نور غیرقابل انکار است.

حالا فرض کنید که رنگ مورد نظر، و همه‌ی وسایل و ابراز مورد نیاز را تهیه کرده‌اید و می‌خواهید دست به کار شوید. قدم اول، خالی کردن اتاق تا حد ممکن است. هر چه اتاق خالی‌تر باشد، دید بهتری نسبت به نتیجه‌ی کار خواهید داشت. اگر وسایل سنگین در اتاق هست بهتر است آن‌ها را به وسط اتاق منتقل کنید و اگر وسایلی هست که نمی‌توان آن‌ها را جابجا کرد روی هر دو مورد را با نایلون مخصوص کار نقاشی –یا پلاستیک متری- بپوشانید زیرا حتی تمیزترین نقاش‌ها هم جایی لکه می‌اندازند. پرده‌ها را باز کنید و اگر قرار است سقف را نیز رنگ کنید موقتاً برای روشنایی به یک لامپ معمولی قناعت کنید. نیازی به لوستر مجلل نیست. البته اصولاً نقاشی در نور طبیعی بهتر است زیرا تحت تأثیر رنگ لامپ قرار نمی‌گیرد. اگر به هر دلیلی باز کردن لوستر برایتان مقدور نیست سعی کنید رویش را بپوشانید.

می‌توانید کلید و پریزها را هم باز کنید ولی اگر در این زمینه وارد نیستید به هیچ وجه با برق شوخی نکنید که اگر بگیرد دیگر ول نمی‌کند! چسب‌های مخصوصی در بازار هست که می‌توانید با آن‌ها دور کلیدها و پریز را ببندید و پس از پایان کار اصلی، با قلم‌موی کوچکی اطراف آن‌ها را نیز رنگ کنید.

درها را فراموش نکنید که اگر روی قفل هایشان را رنگ زدید باید با آنها خداحافظی کنید! اگر باز هم به هر دلیلی، نمی توانید دستگیره را باز کنید با کمک فویل کاملاً آنها را بپوشانید. هیچ چیز در زشت کردن یک در، بیش از دستگیره ی آلوده به رنگ تأثیر ندارد.

ابزار ابتدایی مورد نیاز:

رنگ، پرایمر (اگر سطح قبلاً رنگ نخورده یا بتونه شده است) و بتونه‌ی فوری (در صورت نیاز) در مورد مقدار این‌ها می‌توانید اطلاعات لازم را با توجه به اندازه‌ی سطحی که در نظر دارید از فروشنده جویا شوید؛ ورق سمباده ریزدانه (اگر مرتبه‌ی اول کار شماست، از فروشنده، پایه‌ی سمباده را هم بخواهید. وسیله‌ی کوچک مفیدی است که کار شما را بسیار ساده‌تر خواهد کرد.)

اگر سطحی که رنگ می‌کنید بزرگ است استفاده از غلتک عاقلانه‌تر است زیرا سرعت بیشتری به کارتان می‌دهد. ولی موقع خرید به بافتی که غلتک دارد توجه کنید. اندازه‌های غلتک‌ها به تنوع قلم‌موها نیست ولی کار با آن‌ها ساده است. پیش از استفاده، غلتک را مرطوب کنید تا بیش از حد به خود رنگ نکشد.

سینی رنگ برای کار با غلتک ضروری است زیرا از زیاد گرفتن رنگ در غلتک یا غلضت نامناسب آن جلوگیری می‌کند پس سر کیسه را شکل کنید.

دسته‌ی غلتک برای رنگ کردن سقف ابزار بسیار مفیدی است مگر آن که بخواهید به شیوه‌ی سنتی، از دو عدد بشکه، یک تکه چوب پهن بلند استفاده کنید و آخر شب، از درد گردن خوابتان نبرد!

چسب مخصوص و نایلون برای پوشاندن سطوحی که نباید رنگ بخورد را از یاد نبرید. انواع جدیدی از نایلون‌ها در بازار موجود است که کناره‌های آن چسب دارد و برای پوشاندن سقف بسیار مفید است.

برای کار رنگ ساختمان، ابزارهای تخصصی‌تر نیز وجود دارد ولی برای ابتدای کار، فهرست بالا کفایت می‌کند.

نکته‌ی پایانی این که تجربه نشان داده ساختن رنگ در خانه، بدون کثیف‌ کردن دستگاه هم‌زن ممکن نیست و رنگتان خوب مخلوط نخواهند شد پس به تنوع رنگی موجود در بازار اکتفا کنید.

تضاد ; ۱:٥٤ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٢٥ مهر ،۱۳٩۱

اصول نقاشی ساختمان (1)

امروز با وجود رنگ‌های پایه‌ی آب، کار نقاشی به نظر چندان مشکل نمی‌آید. دیگر خبری از بوهای عجیب حلال‌ها و رقیق‌کننده‌هایی نیست که نقاش‌های ساختمان مثل رازی سر به مهر آن را حفظ می‌کنند. ظاهراً تمام کاری که باید انجام داد سر زدن به یکی از مغازه‌های متعدد فروش رنگ آب‌پایه و انتخاب رنگ مورد نظر است. در مدتی کوتاه، رنگ مطلوب شما، هر چقدر هم که غیرعادی باشد ساخته خواهد شد.

احتمالاً به یاد دارید که در دهه‌ی 60، حداکثر دو رنگ برای خانه‌ها مرسوم بود، سفید و خاکستری که در نهایت در فام‌هایی نزدیک بهم به کار می‌رفتند. مدتی هم برای حفظ نظافت رنگ روغنی تیره‌تر را تا نیمه‌ی دیوار می‌کشیدند و نیمه‌ی بالایی را روشن‌تر می‌گذاشتند. البته رنگ سقف هم که به شکل سنتی سفید بود.

در دهه‌ی هفتاد به تدریج اندکی تنوع وارد رنگ‌بندی ساختمان شد و با بهتر شدن سبک متوسط زندگی، رنگی را که بعدها به اسم استخوانی متداول شد می‌توانستید در اکثر خانه‌ها ببینید. رنگ مذکور، هنوز هم با فام‌های قوی‌تر و ضعیف‌تر در خانه‌ها دیده می‌شود. شاید دلیل محبوبیتش را باید در این جمله‌ی ساده جست که «با رنگ مبلمان هماهنگ است». جمله‌ای که اگر صادق باشیم بیش از آن که از شناخت ما نسبت به دکوراسیون پرده بردارد، تنبلی ما را آشکار می‌کند.

به هر تقدیر، زمانی نه چندان دور، کار نقاشی ساختمان کاری پیچیده بود که زحمت بسیار داشت و مرحله به مرحله‌ی آن حوصله‌ی بسیار می‌طلبید. امروز با وجود رنگ‌های تازه و بدون بو، بتونه‌ی فوری، انواع ابزار و رنگ‌های متنوع در بیش از هزار فام سخت می‌توان از وسوسه‌ی رنگ کردن خانه چشم‌پوشید.

البته هنوز کم نیستند افرادی که به شیوه‌ی سنتی اعتقاد دارند و شیوه‌ی امروزی را نوعی آشپزی با فر ماکروویو می‌دانند و آن را بی‌اعتبار می‌شمارند. در هر حال، مطلب پیش روی شما، در حمایت یا علیه یکی از این دو روش نیست. ولی اگر به نقاشی محل زندگی خود علاقه دارید و فکر می‌کنید چنین کاری از توان شما بیرون نیست خواننده‌ی مقاله‌ی زیر باشید.

تضاد ; ۱۱:٠٥ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۱٠ مهر ،۱۳٩۱